Search for content, post, videos

Het plafondmeisje – Short story

Auctoriaal  
Een meisje met lange donkere haren en groene ogen die omringt zijn met volle wimpers. Gevuld met mascara en oogpotlood. Haar uitstraling zorgt ervoor dat mensen al gauw een charismatisch gevoel krijgen. Een gevoel van vriendelijkheid en recht door zee. Ergens is er een gevoel van onzekerheid te bespeuren waar zij zichzelf dagelijks overheen probeert te worstelen. Het is te zien, en dat is oké maar bij deze wil ik je meegeven dat het niet je leven moet beïnvloeden door hun meningen en gedachtes. Laat je niet gek maken meisje. Er is namelijk nog nooit iemand gelukkiger geworden van de manier waarop jij denkt.

 

Het is om precies te zijn zes over elf en tijd om naar bed toe te gaan. Abigail ligt met hangende ogen in haar bed. Ze is moe maar doet er alles aan om niet in slaap te vallen. Ze staart zolang mogelijk voor zich uit en begint over allerlei dingen te piekeren. Vandaag is ze voor het eerst gaan sporten. Iets wat voor sommige mensen de normaalste zaak van de wereld is, maar voor haar een persoonlijke mijlpaal. Zo schaamt ze zich al een aantal jaren over haar lichaam. Zo was in de sportschool staan dan ook een flinke stap. Ondanks dat, vraagt ze zich af wat mensen wel niet van haar zullen denken. Een gedachte die ze niet kan stoppen. Van een vlieg maakt ze een gigantische olifant, en hoe vaak mensen ook zeggen dat ze dat niet moet doen. Het is haar karakter en dus een onmogelijk opgave voor haar. Wanneer ze haar ouders al naar bed hoort gaan, beseft ze dat het al een uur verder is. Ze moet nu echt gaan slapen, maar alsjeblieft niet…

 

 

Abigail
Het plafond komt steeds dichterbij. Het zweet staat op m’n voorhoofd en ik zie geen uitweg meer terug. Mijn shirt begint strak te zitten en ik begin het benauwd te krijgen rond mijn romp. Wanneer ik mijn ogen met moeite open probeer te doen, zie ik langzaam maar zeker door mijn wimpers dat ik niet meer op de grond sta. Ik hang aan het plafond. Wat ik ook probeer, ik kom er voor geen mogelijkheid van af. In mijn gedachtes schreeuw ik zo hard als ik kan. Geen geluid. Niks. Mijn stem is verdoofd en er is niemand die me hoort. Mijn hartslag begint over te slaan en de adrenaline begint door m’n lijf te gieren.

 

De ruimte is wit. Er is geen kleur te bekennen, en de geur van shampoo vliegt mijn neus in. Wanneer ik mezelf probeer om te draaien zie ik dat er achter mij een toilet staat. Ik ben in de badkamer. Of beter gezegd, ik plak in de badkamer. Ik probeer met al mijn kracht via het plafond naar de deurpost te sluipen. Het lukt! Centimeter voor centimeter kom ik vooruit en ik raak uitgeput. Er druipen zweetdruppels over mijn onderrug naar beneden, en glijden langzaam mijn broek in. Mijn lichaam wordt moe en ik ben het zat. Ik wil naar beneden. En wel nu!

 

 

Ik schrik wakker en ik hijg alsof ik een marathon heb gerend. Met al mijn kracht laat ik me terug ploffen in m’n bed. ‘Oh oh, wat een nacht weer…’

 

Auctoriaal  
Abigail is helemaal doorweekt, en slaat een diepe zucht. Ze heeft sinds een aantal maanden nare dromen. Maar specifiek een droom komt sterk naar voren. Ze plakt als een spin op het plafond, waar het ook maar is. Het benauwd haar. En daarom ziet ze er elke nacht weer tegenop om in slaap te vallen. Overdag is ze niet meer zichzelf, en ze besluit om uit te zoeken wat haar droom nou precies te betekenen heeft. Waar komt het vandaan?

 

De volgende dag is aangebroken en Abigail staat in de keuken. Ze maakt thee voor zichzelf en haar moeder. In de ochtend hebben ze vrijwel altijd een moment met z’n tweeën. Haar vader werkt in het ziekenhuis en is daarom vaak van huis. Daarnaast is sinds twee jaar haar zus uit huis gegaan. Nu is ze enig kind en dat vindt ze regelmatig een gemis. ‘’Wat zie je er moe uit, heb je niet goed geslapen?’’ vraagt haar moeder. Ze moest eens weten denkt Abigail vast. Ze slaapt al weken beroerd, als het niet maanden is. Maar niemand die daar iets van af hoeft te weten.

 

Abigail
Mijn moeder bedoelt het negen van de tien keer alleen maar goed, maar ik trek haar bemoeizuchtigheid maar al te slecht. Natuurlijk heb ik slecht geslapen, ik heb wallen die op m’n enkels hangen en totaal geen eetlust. Waar het door komt? Als ik het eens wist, dan had dat een hoop gescheeld maar ik weet het zelf ook niet. Sinds een paar dagen zit ik eraan te denken om opzoek te gaan naar de betekenis van deze droom. Misschien dat ik het dan stukje voor beetje meer ga begrijpen, en het hopelijk kan worden opgelost. Vandaag ga ik naar de bieb en hoop ik eindelijk antwoorden te krijgen naar waar ik al die tijd opzoek ben.

 

De moeder
We gaan er even bij zitten. Elke ochtend eten we samen ons ontbijt op. Mijn man is al naar het werk, maar vanmiddag zal hij wel weer terug zijn. Abigail zit tegenover me. Ze ziet er moe uit en is sinds een tijdje erg chagrijnig. Nu moet ik toegeven dat we beiden geen ochtendmensen zijn, maar het is ook in de middag, avond en de volgende dag weer opnieuw. Ik zie dat ze ergens mee zit maar ze is erg gesloten. Ik vraag hoe ze heeft geslapen maar meer dan: ‘’Jaaa…’’ komt er niet uit. Hoe zouden andere moeders dit aanpakken? Abigail moet haar trein halen en geeft een kus om vervolgens het huis te verlaten. Ik ben een trotse moeder. Ondanks alles, vecht mijn dochter hoe dan ook door en ze weet dat ik er altijd voor haar zal zijn. Maar waarom is ze dan zo gesloten? Doe ik iets verkeerd? Hopelijk krijg ik snel antwoorden…

 

Door Irene van de Spreng

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Feedback