Search for content, post, videos

De verloren wolf

Ze rent zo snel mogelijk door het donkere bos. Haar hartslag gaat enorm tekeer zodra ze stopt. Ze kijkt omhoog naar de volle maan. Vanavond is deze meer helder dan normaal. Na een hap adem begint ze weer te rennen.

Lucy

‘’Het forensisch team is nu bezig met het onderzoek, maar het lijkt er op dat het slachtoffer in het bos wederom is aangevallen door een verward dier.’’ Ik hoor de woorden van de journaliste op televisie nog maar net als ik de kamer binnen loop. Shay zet het geluid zachter en draait zich naar me om. ‘Hey kleine zus, hoe ging het rennen?’ Ik rits mijn sportvest open en knik. ‘Het was fijn, mijn conditie wordt steeds beter.’ ‘’Dit is al het derde slachtoffer dat is gevallen in acht dagen. Hier en daar wordt er gespeculeerd over een seriemoordenaar. Toch wijst ieder spoor op de beet van een dier.’’ Shay kijkt wat geschrokken naar de tv. ‘Misschien is het beter als je de komende tijd ergens anders gaat rennen Lucy. In ieder geval tot er duidelijk is wat er aan de hand is in dat bos.’ Ik zucht. ‘Je hebt deze ene keer gelijk.’

Eenmaal in de klas zoek ik Eva op. Ik ben zo ver in gedachte, dat de nieuwe klasgenoot me de eerste paar minuten ontgaat. ‘Klas, voor wie het nog niet opgevallen is, we hebben er vanaf vandaag een nieuw gezicht bij. Dit is Mason. Hij is hier net komen wonen en zal zijn laatste jaar met jullie afsluiten.’ Mason zegt niets en kijkt strak onze kant op. Eva’s ogen worden groter. ‘Jezus wat is -ie knap,’ fluistert ze net iets te hard. ‘Doe geen moeite. Zo’n jongen ziet een stel sufkutten als jullie dus echt niet zitten.’ Megan kijkt ons met een voldaan gezicht aan. Ik rol mijn ogen en besluit haar te negeren.

Dus je wilt echt niet mee? Het wordt gezellig Lucy, geloof me nou. We kunnen een pizza bestellen en ons daarna klaarmaken voor het feest. ‘Eef, je weet dat ik nog zat te doen heb. Wie verzint dat nou? Een feestje op maandagavond.’ Eva zucht. ‘Megan heeft gelijk, je bent een sufkut,’ zegt ze grijnzend. ‘Vrijdag gaan we de stad in, beloofd.’ Als ik de straat van school uit wil lopen scheurt er ineens een motor voorbij. ‘Kijk uit idioot!’ De motorrijder stopt en zet zijn helm af. ‘O, jij bent het.’ Mason trekt een chagrijnig gezicht. ‘Sorry hoor, ik zag je niet. Maar misschien moet je zelf uitkijken waar je loopt?’ Boos pak ik mijn tas van de grond die ik uit schrik had laten vallen. ‘En misschien moet jij wat nieuwe rijlessen nemen?’ Eva trekt me mee en we lopen weg.

Mason

Ik heb moeite om me in bedwang te houden. Elke spier in mijn lichaam begint te trekken. Ik scheur het bos in. Eenmaal aangekomen zet ik mijn motor aan de kant en gooi mijn helm er naast. Al rennend verandert mijn lichaam. Iedere pas die ik zet is sneller dan de vorige. De echo van mijn harde krijs walmt door het bos. Ik wil gewoon de controle hebben. En daarom moet ik doen waar ik voor gekomen ben.

Lucy

‘Voor deze opdracht moeten jullie in duo’s werken. Ik wil niet kinderachtig zijn, maar om gedoe te voorkomen heb ik deze gemaakt. Kijk even op de lijst en zoek elkaar op.’ Ik kijk Eva geïrriteerd aan zodra ik zie aan wie ik gekoppeld ben. ‘Nu zul je me wel moeten tolleren,’ zegt Mason met een grijns. ‘Of we maken een taakverdeling en leveren aan het eind gewoon beide ons deel in,’ snauw ik terug. Hij gaat naast me zitten. ‘Sorry. Ik weet dat we verkeerd begonnen zijn. Gister was compleet mijn schuld. Het was echt niet mijn bedoeling om zo bot te zijn. Kan ik het goedmaken met een ritje achterop, na schooltijd?’ Ik kijk Mason spottend aan. ‘En dan mijn leven riskeren zeker? Nee bedankt. Maar het is al goed. Laten we het maar vergeten en ons focussen op dit project.’ Hij kijkt me glimlachend aan. Mason pakt de map met instructies en begint te bladeren. ‘Lucy Mahina? Wat een aparte achternaam.’ ‘O, ja mijn opa komt uit Hawaii. Het betekent maan.’

We lopen de school uit. ‘We kunnen misschien naar de bieb? Dan maken we dat eerste hoofdstuk even af,’ stelt hij voor. ‘Kan niet. Ze zijn er aan het verbouwen. Maar als je wilt, kunnen we wel naar mijn huis? Het is lekker weer dus we kunnen de tuin in.’ ‘Zo zo, gister kon je me wel neerschieten en nu wil je me al in je huis hebben? We boeken vooruitgang Mahina.’ Mason staat maar een paar centimeter voor me, maar ik zet snel een stap achteruit. ‘Ja ach, je valt best mee.’

Er gaan een paar uur voorbij en we zijn niet verder dan twee zinnen gekomen. Blijkbaar hebben we meer gemeen dan we dachten. Mason is ook zijn ouders kwijtgeraakt. Alleen heeft hij niet het geluk dat hij een oudere broer of zus heeft die voor hem zorgt. ‘Niet te geloven dat jij ook fan bent van die serie. Iedereen die ik spreek vindt het ruk!’ Hij neemt een slok van zijn drinken. ‘Ja, mijn zus haat het. Fijn om dit eindelijk te kunnen delen.’ Dan gaat de deur open. ‘Als je het over de duivel hebt, daar zul je haar hebben.’ Mason ziet ineens lijkbleek. ‘Is je zus thuis?’ Verbaasd kijk ik hem aan. Voor ik nog iets kan zeggen pakt hij zijn spullen en vertrekt door de achterdeur. ‘Hey Shay. Uhm ik wilde je net voorstellen aan mijn klasgenoot maar hij moest er plots vandoor. ‘Hé wat jammer. Is dat die nieuwe? Wat is zijn naam eigenlijk?’ ‘Mason Odin.’ Shay pakt haar sleutels. ‘Ik ben wat vergeten bij de winkel. Ben zo terug.’

Mason

De deurbel gaat. Snel klap ik mijn notitieboek dicht en open de deur. ‘Ik zeg je dit één keer. Je blijft uit de buurt van mijn zusje.’ In de deuropening staat Shay Mahina. ‘Ik vroeg me al af wanneer je door zou hebben dat ik terug in het dorp was,’ antwoord ik. ‘Wat doe je hier? Ga terug naar die roedel vol bloedhonden Mason.’ Lachend kijk ik haar aan. ‘Wat een schande Shay. Zo praat je toch niet over je eigen soort?’ Haar ogen lichten op met een gele gloed. ‘Laat Lucy met rust.’ ‘Wat schattig, het wolfje kan nog een paar kunstjes.’ Mijn klauwen komen tevoorschijn en ook mijn ogen kleuren geel. ‘Ga terug naar huis. Ik hoef niets van je zusje. Ik ben hier voor hele andere zaken.’ Ik gooi de deur dicht en storm naar de tafel. Hier sla ik het notitieboek weer open en bestudeer de pagina goed. De foto van een lachende Lucy staart me aan. Hard gooi ik alles op de grond.

’En opnieuw is er een slachtoffer gevonden. Dit keer net buiten het bos. Mocht het toch om een moordenaar gaan, dan begint hij slordig te werk te gaan. De politie zit er bovenop om..’’ Snel zet ik de tv uit. Ik loop naar de badkamer en kijk naar mijn spiegelbeeld. Met water was ik het opgedroogde bloed van mijn gezicht.

‘Mason! Wat was dat nou dinsdag? En waar was je de afgelopen dagen?’ Lucy komt naast mijn kluisje staan. ‘Uh, sorry. Ik voelde me ineens niet zo lekker.’ Ze kijkt me bezorgd aan. ‘Maar het gaat weer beter hoor! Zullen we vanmiddag anders verder?’ ‘Sorry, ik ga vanmiddag met Eva op stap. Ik ben volgende week jarig en ze wilde alvast shoppen.’ De woorden dreunen door mijn hoofd. Jarig. Over 8 dagen wordt ze 18. Dan moet het dus gebeuren. Dat betekent dat ik nog maar een week heb om haar vertrouwen te winnen. ‘Mason, hallo, blijf je wakker?’ Ze zwaait met haar hand voor mijn gezicht. ‘Sorry, ben toch niet helemaal opgeknapt denk ik.’

Lucy

‘Deze staat je zo mooi Luus. Ik zeg doen.’ Eva staart naar het rode jurkje dat ik aan heb. ‘Ik weet het niet hoor. Is dit niet een beetje té?’ ‘Doe niet zo gek. Het is je verjaardag. Je mag best een beetje uitpakken.’ Terwijl ik mezelf bekijk in de spiegel begint mijn twijfel af te nemen. ‘Zie je wel, je vindt jezelf ook een lekkerding. En ik weet zeker dat de jongens dat ook vinden.’ ‘Hou maar weer op Eva.’ Eva komt naast me staan. ‘Ik meen het hoor. Misschien gebeurt er nu eindelijk iets met Mason.’ Ik schrik van wat ze zegt. ‘Waarom zou er wat met Mason gebeuren? Die heb ik niet eens uitgenodigd.’ ‘Wat zeg je daar? App hem gek! Die jongen ziet je overduidelijk zitten. Hij gaapt je de hele tijd aan tijdens de les.’

‘Eva serieus, je zegt maar wat. Die jongen is zo vaag als het maar wezen kan. Het was dinsdag gezellig en daarna is hij gewoon verdwenen.’ ‘Oké, dus hij is een beetje mysterieus. Nou en? Als je het mij vraagt is hij daardoor ineens een stuk interessanter geworden. Geef hem gewoon een kans. Je gaat er niet dood aan hoor.’

Met de tassen in mijn hand, strompel ik wat onhandig naar binnen. ‘Shay, ik ben thuis!’ Mijn zus komt de trap afgelopen. ‘Aardig geslaagd zo te zien?’ Ondertussen pakt ze wat tassen van me over. ‘Heb je ondertussen nog wat gehoord van die klasgenoot van je? Mason was het toch? ‘Uhm ja, hij was vandaag weer op school. Wat dan?’ ‘Zomaar.’ Ze glimlacht en begint met het avondeten. Ik plof op de bank en open WhatsApp. ‘Zoals ik al zei, ik ben zaterdag jarig. Vrijdag vier ik het met wat vrienden. Zin om langs te komen?’

Mason

Dit is het. Dé kans om te pakken wat ik moet hebben. Ik stuur een appje terug. ‘’Ik ben er zeker bij! Nog speciale wensen?’’ ‘’Doe maar een leuk dansje, entertainment mag niet ontbreken.’’ Krijg ik meteen terug.

 ‘Mason! Ik vind het echt leuk dat je komt. Als je wilt mag je iemand meenemen, dan voel je je niet zo alleen.’ ‘Hoezo alleen? Ik heb jou toch om mee te dansen?’ Ik zie dat ze verlegen wordt. ‘Kom, de les begint.’ Eva is ziek, dus automatisch gingen we naast elkaar zitten. De afgelopen 40 minuten heb ik haar bestudeert. Ze is mooi. En lief. De schuld die ik voel slik ik weg. Emoties mogen mijn plan niet in de weg zitten. Deze zaterdag nacht moet het gebeuren. Wat is het leven van één simpel meisje nu? Als ik dit doe hoef ik nooit meer een ander te doden.

Lucy

Eva had misschien toch gelijk. Hij flirt al de hele tijd met me en tijdens Nederlands bleef hij maar kijken. Stiekem vond ik de aandacht wel leuk. Ietwat teleurgesteld kijk ik naar mijn telefoon. ‘Is er iets?’ Mason staat ineens naast me. ‘Eva is ziek, dus nu moet ik alleen naar de stad. We zouden het één en ander voor vrijdag halen.’ Hij zet zijn helm op mijn hoofd. ‘Kom op. Ik ga met je mee.’ Ik stap na een korte aarzeling achterop en maak de helm vast. We scheuren weg en in een reflex hou ik hem stevig vast.

Mason

Als we bijna alles hebben nemen we een korte pauze om koffie te drinken. Ze ratelt maar door. Lucy lijkt een stil meisje, maar eenmaal op haar gemak komt ze los. ‘Ik heb me vergist in je,’ zegt ze plots. Haar gezicht komt ineens iets dichterbij. ‘Je bent wél aardig.’ ‘Misschien heb ik me ook wel vergist Mahina.’ Nu kom ik ook dichterbij en voor ik het weet zoen ik haar.

Ik zet Lucy thuis af en rij terug naar huis. Mijn gedachte zijn overal en nergens. Ik voel van alles. Dan staat er ineens iemand midden op de weg. Het lukt me maar net om te stoppen. ‘Idioot, waarom sta je op de weg?’ Als ik goed kijk zie ik wie het is. Zijn felgele ogen zijn goed te zien in het donker. ‘Mason, ik zal duidelijk tegen je zijn. Hecht je niet aan dit meisje. Je moet haar doden. Alleen zo zal je jouw krachten kunnen beheersen. En alleen dan word je de Alfa van de Cayden roedel.’ Ik zet mijn helm af. ‘Ik weet verdomme wat ik moet doen Finn.’ Mijn neef schudt zijn hoofd. ‘Volgens mij niet. Zij is de verloren Mahina-wolf Mason. Je bent te sterk. Je moet haar bloed opofferen. Alleen zo heb je weer de controle over je wolf-kant. Dan stoppen al die onnodige moorden.’ Mijn klauwen zetten uit en mijn ogen veranderen. ‘En Lucy vermoorden is niet onnodig?’ ‘Het is maar één moord Mason. Wat is dat vergeleken met al die slachtoffers waar je de afgelopen dagen voor gezorgd hebt?’ Mijn bloed begint te koken. ‘Als je dit niet doet, ontketent ze haar eigen wolf-kant zodra ze achttien is.’

Lucy

Eva schiet op! Ze kunnen ieder moment komen.’ Ik schud met mijn handen door mijn haar en kijk met een goedkeurde blik in de spiegel. Door Mason heb ik nog meer zin in vanavond. ‘Veel plezier lieverd. Als er iets is kun je me altijd bellen, ik ben de hele avond bij Ben dus van mij heb je geen last.’ Shay geeft me een knuffel en vertrekt. Nog geen 10 minuten later zit mijn huis vol met mensen. Alles valt even stil als ik de deur opendoe voor Mason en we elkaar aanstaren. ‘Wat ben je mooi.’

Terwijl ik bezig ben om voor snacks te zorgen, loopt Mason naar me toe. ‘Nu is het genoeg. Je hoort te genieten.’ ‘Ja, ik kom zo. Even de chips-‘ ‘Nee, ze kunnen wachten. Ik wil nu dansen met je.’ Ik geef uiteindelijk toe en loop mee. We dansen en hebben de grootste lol.

Mason

Op het dakterras kijk ik naar boven. De maan is vanavond fel en vol. Ik kan niet geloven wat er straks gaat gebeuren. Over een kwartier is het tijd. Wie had gedacht dat ik iets voor haar ging voelen? Ik kwam hier met een missie. De verloren wolf opsporen, vermoorden en haar bloed offeren. Zo beheers ik mijn krachten. Dan kon ik terugkeren als de Alfa van de Cayden roedel. Net zoals mijn vader ooit was.

‘Je houdt je aan het plan mag ik hopen?’ Ineens staat Finn naast me. ‘Rot op Finn. Jouw gezeur kan ik er nu niet bij hebben.’ ‘Ik kom alleen checken of je doet wat er van je verwacht wordt. Ik heb je zelfs even geholpen.’ Met mijn hand grijp ik hem bij zijn keel. ‘Waar heb je het over?’ Finn heeft een smerige lach op zijn gezicht. ‘Die knappe zus, Shay? Ik heb haar voor alle zekerheid vastgebonden in je kelder. Ze mag ons niet in de weg staan.’ Mijn hand verandert in een klauw en mijn nagels steken in zijn keel. ‘Uitkijken neefje, op dit moment ben ik nog sterker dan jij.’ Finn duwt mijn klauw weg. Dan komt Lucy het dakterras opgerend. Finn verandert terug in een normale jongen. ‘Mason ik maak me zorgen! Shay reageert niet op mijn berichtjes en volgens Ben is ze nooit bij hem aangekomen!’

Lucy

Door de stress valt de andere jongen me eerst niet op. ‘Je moet het nu doen Mason,’ hoor ik hem zeggen. Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Mason aarzelt en het duurt de jongen te lang. ‘Prima, ik help je vast op weg.’ Mijn adem stokt. Mijn hart klopt sneller dan ooit te voren. Ineens sta ik oog in oog met een groot monster. ‘Je..ik.. HELP.’ Voor ik het besef valt Mason hem aan. Ik weet niet wat ik zie. Ook hij is veranderd in een monster. Dan hoor ik vanaf beneden iedereen juichen. Het is 12 uur, ik ben jarig. Ineens bekruipt een onbekend gevoel mijn lichaam en in mijn reflectie van het raam zie ik hoe mijn ogen blauw kleuren. ‘Ik- ik snap niet-‘ Ik voel een pijnscheut in al mijn botten.

Mason

‘Je moet het nu doen!’ beveelt Finn. ‘Ik kan het niet. Ik wil het niet. Laat haar met rust!’ Finn laat me los en springt op Lucy. Ik krabbel omhoog. De maan hangt laag en ik voel dat ze dit keer een ander effect op mij heeft. Mijn hele lichaam transformeert en ik voel me krachtiger dan ooit. Ik val Finn aan en voor het eerst ben ik sterker. We vechten tot ik geen uitweg meer zie. Ik haal uit met mijn klauw maar nog voor ik hem raak, vliegt er een kogel de lucht in. Ik laat hem vallen en kijk op. Het is Shay met het enige pistool in de wereld dat een Cayden wolf kan neerhalen. Dood is hij niet. Maar een kogel zorgt ervoor dat je weerwolf kant je voor altijd ontnomen is. Ik had kunnen weten dat zij het pistool had. ‘Blijf uit de buurt van mijn zusje.’ Haar gele ogen zijn feller dan voorheen. Voor het eerst lukt het me om uit mezelf terug te veranderen. Ik besef me dat mijn tijd om is en ik de juiste beslissing heb gemaakt. Shay en ik rennen beide naar Lucy die uitgeput op de grond zit. ‘Lucy, we hebben je een hoop te vertellen.’

Terugkoppeling