Search for content, post, videos

Een nieuwe dag

Het eerste wat Danielle ziet wanneer zij haar ogen opent, is een brede zonnestraal die door het slaapkamerraam naar binnen schijnt. Het wordt vast een mooie dag…

De routine van Danielle is al jaren hetzelfde. Ze staat op, neemt ruim de tijd om te douchen, trekt kleren met de vrolijkste kleuren aan en maakt haar ontbijt klaar. Het gaat al zo lang zo dat ze zich geen tijd weet te herinneren waar het anders was. Net als iedere andere dag, bedenkt ze zich aan de eettafel hoe ze deze dag gaat besteden. Uiteindelijk besluit ze haar schetsboek te pakken en naar het park te gaan. Vandaag is haar vrije dag, beseft Danielle zich, en het zou zonde zijn om zo’n mooie dag aan haar voorbij te laten gaan. Nadat ze haar lichtblonde haar in een staart doet, pakt ze haar schetsboek en een potlood voordat ze het huis verlaat. Onderweg naar het park, begroet ze dezelfde mensen als iedere dag. Haar buurman, meneer Morrison, maait het gras in zijn voortuin terwijl hij vriendelijk naar Danielle knikt. Iedereen in de buurt is vriendelijk, perfect zelfs. Danielle zou het niet anders willen hebben. Wanneer ze bij het parkje aankomt, zoekt ze het mooiste plekje uit om te schetsen en neemt plaats op een bankje. Haar schetsboek ligt op haar schoot, haar potlood in haar mond. Wat gaat ze vandaag creëren? Haar oog valt op een konijntje dat voorbij huppelt. Perfect. Ze begint te tekenen. Terwijl ze het konijn op papier probeert te zetten, vraagt ze zich af of ze dit al eerder heeft gedaan. Snel laat ze deze gedachte weer los. Haar leven is perfect, en ze zou het niet anders willen hebben…

Na een paar uur kijkt Danielle op wanneer ze een paar jonge mannen hard hoort praten. “Godverdomme, hebben we hier zoveel voor betaald? Ze doen geen flikker, kijk dan!” Danielle schrikt wanneer een van de jongens naar haar wijst, alsof ze ergens een voorbeeld van is. Toch schreeuwt alles in haar lichaam om vriendelijk te glimlachen. “Is het geen mooie dag vandaag?” Vraagt ze aan de jongens terwijl ze langslopen, haar stem vriendelijk terwijl ze de jongens aanspreekt. De twee geven elkaar een blik en zeggen niks terug voordat ze weglopen en Danielle richt zich weer op haar schets. Wanneer de zon die namiddag voor het grootste gedeelte weg is, bezoekt Danielle haar favoriete koffietentje. Zelfs haar bestelling is hetzelfde als altijd, een kleine macchiato. Tevreden bekijkt ze haar tekening, totdat de rust in het koffietentje wordt verstoord. Een groep mensen die ze nog nooit heeft gezien, loopt binnen. Het feit dat ze geweren bij zich hebben, lijkt niemand te storen. “Hallo.” Hoort Danielle de barista tegen de groep zeggen, op dezelfde kalme manier waarop Danielle eerder sprak. “Kan ik jullie-“ Nog voordat hij zijn zin kan afmaken, schiet de vrouw van het groepje de barista door zijn hoofd. “Holy shit, wat een kick!” Roept ze tegen de rest, die dezelfde enthousiaste reactie delen. Eindelijk beginnen mensen te rennen, althans, dat proberen ze, maar het groepje begint de hele zaak door te schieten. Bijna iedereen wordt geraakt, waaronder Danielle. Haar vel papier is doordrenkt met bloed nadat ze in haar schouder wordt geschoten en Danielle valt op de grond. Het is raar. Ze voelt geen pijn en een drang om te ontsnappen is er ook niet. Het is bijna alsof het van haar verwacht wordt, alsof ze het voor iemand anders doet. Langer heeft ze niet om na te denken. Danielle kan haar ogen niet open houden en sterft…

Wanneer Danielle weer bijkomt, is het donker. Even is het stil, ze voelt nog niks. Het lijkt enkel alsof ze zweeft. Dan gaan de lichten aan en zo verschijnt ook de paniek. Haar ogen worden groter wanneer Danielle om zich heen kijkt. De kamer waar ze zich bevindt is koud en leeg. Haar ademhaling neemt toe terwijl er veel vragen in haar hoofd ontstaan. Waar is ze? Waarom is ze hier? Wat is er gebeurd? Nog voordat ze alles kan registreren, loopt er een man in de koude, kille kamer. Hij neemt plaats in de stoel tegenover Danielle. Ze kijkt de man met bange ogen aan en slikt. “W..waar ben ik?” Stamelt ze terwijl er tranen in haar ogen springen. Ze is bang, zo ontzettend bang. De man pakt een notitieboekje en een pen. Hij begint in het boekje te krabbelen maar geeft geen antwoord op haar vraag. “Bevries alle functies, schakel standaard stand in.” Nog geen seconde nadat de man dit heeft gezegd, lijkt het alsof alle emotie uit Danielle verdwijnt. Al haar gevoelens en angsten verdwijnen. Alles wat er van overblijft is een wezenloze blik. “Wat is het laatste wat je je kan herinneren Danielle?” Vraagt de man. Danielle knippert een keer voordat ze terug begint te denken. “Ik was in een café, er waren mensen. Ze schoten me neer…” De man schrijft weer wat op en knikt. “De mensen die schoten waren gasten, Danielle. Mogen de gasten dit doen?” Vraagt hij langzaam, bijna alsof hij het aan een kind vraagt. Danielle knikt en haar automatische, vriendelijke lach verschijnt op haar gezicht. “Natuurlijk. Wij zijn dol op de gasten.” Beantwoord ze met een van haar meest geprogrammeerde zinnen. De man lijkt tevreden te zijn met dit antwoord. “Heel goed, Danielle. Ik heb nog een vraag voor je.” Hij stopt zijn notitieboek weg. “Weet je wat je bent?” Even is het heel stil, maar dan antwoord Danielle langzaam. “Ik ben een android. Gemaakt om de mens te behagen.” De man staat op en lacht zijn tanden bloot. “Goed zo, Danielle. Het is tijd om weer terug te gaan naar je perfecte leventje.” Hij loopt de deur uit en knikt naar zijn collega. “Wis alles, start bij de basis info.”

Het eerste wat Danielle ziet wanneer zij haar ogen open doet, is de zon die door het raam naar binnen schijnt. Ze glimlacht. Het wordt vast een mooie dag…

Terugkoppeling